Wat te schrijven nu… Verwonderen?

Met alles wat er zich op het moment afspeelt in onze wereld – dicht(er)bij en verder weg – de zorgen, het verdriet, de angst en onzekerheid die er is en die men beleeft… Tja, wat dan te schrijven…

Tekst: Mai Elmar

Niet schrijven? en zeggen laten we het hierbij laten, we gaan wel zien… maar heel eerlijk, vind ik dat ook geen optie. Mooi weer prediken en zeggen: ‘het komt allemaal goed’, is het ook niet in het huidige ongewisse en laten we wel zijn: ‘zonder hoop geen leven’. Een oude welbekende uitspraak, die benadrukt dat hoop essentieel is voor menselijke zingeving, veerkracht en motivatie. Een drijfveer die ons door moeilijke tijden helpt, want hopeloosheid is welbeschouwd géén positieve menselijke ervaring. Hoop verbindt het bestaan met een positieve toekomstverwachting, wat die nu ook zou mogen zijn, want wat dat betreft is het ongewis.

Verwonderen dus… want verwondering wijst op het emotioneel doorleven en ook ervaren van iets wat buitengewoon en wonderlijk is. Verwondering wijst met name op datgene wat rationeel niet te begrijpen valt, wat onverklaarbaar is en waar de logica veelal ontbreekt.

Het wordt gezien als een denkhouding die de hectiek van alledag doorbreekt, het helpt om een vorm van rust te vinden maar ook om minder met negatieve gedachten bezig te zijn.

Wellicht is dat wat we nu nodig hebben, het verwonderen in plaats van de zorgelijke negativiteit én daarmee het vermogen inschakelen om je tóch te verbazen over de wereld,

Verwonderen is immers een positieve emotie die ontstaat wanneer je iets ‘open’ (zonder vooroordelen) ervaart, het vreemde, nieuwe of grotere dan jezelf. Kunnen we openstaan voor onbekende ideeën en ervaringen en kan dat wellicht helpen om (wederom) onbevooroordeeld naar de wereld te kijken en haar opnieuw maar anders te bezien?

Mag ik Winston Churchill er even bij halen: ‘Hoe verder je terug kunt kijken in het verleden, hoe verder je vooruit kunt kijken in de toekomst’ was een van zijn gevleugelde gezegdes. 

Hij was er nadrukkelijk van overtuigd dat het bestuderen van historische gebeurtenissen, patronen en fouten cruciaal is om weloverwogen beslissingen in het heden te nemen.

Ik durf te stellen dat hij destijds met alle uitdagingen van dien, kennelijk toch resultaat heeft weten te boeken door precies dát te doen. Kortom, door de geschiedenis te begrijpen, krijg je meer perspectief en kun je beter inschatten wat mogelijke scenario’s voor de toekomst zijn.

Bij mij komt dan de vraag op: kunnen we dat nog en begrijpen we de ‘geschiedenis’ van de laatste 50 jaar? En in welk perspectief zetten we dat dan? Hier voeg ik graag het ‘verwonderen’ aan toe, dat ontstaat wanneer je voorbij vanzelfsprekendheden kijkt en je afvraagt hoe dingen werken en/of je verborgen verbanden ontdekt. Een uitdaging op zich met daarbij: ‘hoe zien we dat dan en wie beziet het’, want daar speelt naar mijn bescheiden mening leeftijd en in welke fase je je bevindt van het leven, een grote rol. Evenwel een rol voor iedereen, alle leeftijden in verbondenheid van verwondering, het ontmoeten van de ander in nieuwsgierigheid zonder vooroordeel. 

Nieuwsgierig zijn naar de belevingswereld van de ander om gezamenlijk een nieuwe werkelijkheid te creëren. Idealistisch? – volgens mij niet – sla de geschiedenis er maar op na… ‘Wie niet leert van de geschiedenis, is gedoemd haar te herhalen’ (G.Sanayana). Ik hoop van harte dat we dat niet gaan doen. Kortom, ‘Nicht ärgern, nur wundern’, een Duits gezegde (Goethe,?) of wel ‘Niet ergeren, alleen verbazen’ (verwonderen). Het is een levensmotto om rustig te blijven bij absurde, domme of frustrerende situaties, simpelweg door emotionele boosheid te vervangen door verwonderen (afstandelijke verbazing) om zodoende gezamenlijk te werken aan… volgende stappen om vooruit te komen. Daar verwonder ik me niet over maar daar geloof ik in. Wellicht laat ik u nu in verwondering achter, doch wonderwel is dat op zich al een stapje.