Frisse blik op de haven
Voor het eerst in decennia had ik deze zomer een wekenlange vakantie. Geen telefoon die constant afging, geen volle agenda. Op een ochtend stond ik bij Hoek van Holland naar de zee te kijken, en op dat moment realiseerde ik me dat ik al dagen niet aan werk had gedacht. Ik keek naar de schepen die voorbij voeren, de kranen aan de horizon. Op zo’n moment, als je wat afstand hebt genomen, zie je dingen soms scherper dan wanneer je er middenin zit.
Tekst: Jacco Vonhof, voorzitter Deltalinqs
Na een mooie tijd bij MKB-Nederland ben ik sinds 1 september voorzitter van Deltalinqs. Ik ken de haven nog niet door en door, dat leer ik de komende tijd graag. De werkbezoeken zijn gepland en de eerste zitten er al op. Maar wat ik zie is prachtig. Er zit een enorme dynamiek in dit gebied. Containerterminals die met 40 procent uitbreiden en volautomatisch draaien. Transporteurs die bezig zijn met autonoom varen en rijden of overstappen op allerlei nieuwe energiebronnen. Bedrijven die olie terugwinnen uit plastic afval of werken aan nieuwe duurzame brandstoffen. Het bruist in de haven. Soms duizelt het me zelfs een beetje van alle kansen die ik voorbij zie komen.
De basis voor verdere groei is er. Dat is belangrijk voor Rotterdam, maar ook voor Nederland en de rest van Europa. Want laten we niet vergeten dat wat hier gebeurt, niet alleen een Rotterdamse zaak is. Leveringszekerheid, verdienvermogen, een sterke industriële basis, heel Nederland profiteert mee als de haven een nieuwe groeifase weet in te luiden.
Maar dat gaat niet vanzelf. Al die kansen – van AI tot circulaire productie en nieuwe technologie – worden alleen werkelijkheid als de infrastructuur zich ook ontwikkelt. En dan bedoel ik niet alleen weg, water en spoor, hoewel dat cruciaal blijft. Ook buisleidingen verdienen aandacht, net als allerlei nieuwe vormen van infrastructuur die nu in ontwikkeling zijn voor bijvoorbeeld CO2. En er is nog een andere infrastructuur die vaak onderbelicht blijft, namelijk die van de arbeidsmarkt. We hebben onderwijs nodig dat aansluit op wat de haven vraagt. Dat is net zo essentieel als een nieuwe weg of een verbrede vaargeul.
Het is niet de eerste keer dat de haven op een kantelpunt staat. De aanleg van de Nieuwe Waterweg, de uitbreiding met Botlek, Europoort en de Maasvlakte, de overstap naar containerisatie. Telkens ging aan die sprongen een bewuste keuze vooraf om te investeren, vaak tegen de stroom in. Die keuzes kwamen nooit vanzelf. Er was visie en lef voor nodig, en volharding; een wil om te winnen.
Ik geloof dat we nu weer op zo’n moment staan. De ingrediënten zijn er. We hebben innovatieve bedrijven. We hebben een gebied met ruimte om (zeewaarts) te groeien. De kansen dienen zich in rap tempo aan. De verbetering van de infrastructuur, in brede zin, moet prioriteit krijgen. Niet over een paar jaar, maar nu, want andere havens in Europa zitten niet stil. In plaats van verliezen moet de discussie gaan over willen winnen.
De komende maanden trek ik erop uit. Ik wil de bedrijven, de mensen en de plekken die deze haven maken met eigen ogen zien, niet alleen vanaf een duin of uit een rapport. Wat ik deze zomer zag vanaf een afstandje, wil ik nu van dichtbij leren begrijpen. Ik kijk ernaar uit.