Onze industrie, om trots op te zijn en te koesteren

De Rotterdamse haven is het grootste haven- en industriecomplex van Europa. Dit grote gebied herbergt een omvangrijke procesindustrie. Waaronder inderdaad vier grote olieraffinaderijen, maar ook tientallen chemische en petrochemische bedrijven, diverse biobrandstoffen- én voedingsmiddelenindustrieën. Chemie & petrochemie levert cruciale basisgrondstoffen, zoals plastics, harsen en bouwchemicaliën, die weer de basis vormen voor talloze andere maakindustrieën in binnen- en buitenland. 

Tekst: Mai Elmar

De haven is volop in transitie naar duurzame energie, er wordt zwaar ingezet op de productie van groene waterstof, bio-raffinage, maar ook op de circulaire economie, zoals recycling van plastics en syngasprojecten. Vergeet ook niet maritiem & offshore met onder andere haar maakindustrie, constructie, services, onderhoud & assemblage voor scheepvaart, olie- en gasplatforms en de installatie van windmolenparken op zee. 

De transitie in de haven, die overigens al volop draait, gaat in feite om het bouwen van een compleet nieuwe infrastructuur die tegelijkertijd weerbaar en nog milieuvriendelijker is dan nu.

Er zijn evenwel zeker uitdagingen. Niet alles loopt op rolletjes en de uitdagingen zijn groot en verre van onbekend. Zo zijn er hoge energiekosten, netcongestie, stikstof- en natuurvergunningen, bereikbaarheid, investeringsonzekerheid met (mede) daardoor een dalende productie en overslag. Thans is daar de urgentie van (cyber)weerbaarheid en veerkracht bijgekomen. Echter, men zit – zoals gezegd – bepaald niet stil, er wordt keihard (samen)gewerkt met alle relevante instanties, ministeries, kennisinstituten en het bedrijfsleven.

De kracht van de Rotterdamse haven en maritieme industrie ligt in de combinatie van rauwe industriële esthetiek, hypermoderne techniek, uitvindingen en de unieke synergie tussen mens, land en gigantische machines. Voor een sterk Europa vormt deze haven de absolute economische motor en strategische poort die de Europese Unie (EU) als het ware mede beschermt tegen geopolitieke afhankelijkheid. Zonder de Rotterdamse haven zou/zal de Europese economie gevoelig worden geraakt, je kunt stellen dat deze haven fungeert als een belangrijke pijler van de logistieke en industriële ruggengraat van de EU.

Rotterdam verbindt de Europese interne markt direct met de rest van de wereld.

Het achterland – waaronder het vitale Duitse Ruhrgebied – wordt via de Rijn, het spoor en snelwegen binnen 24 uur door/via Rotterdam bevoorraad met grondstoffen, high-tech onderdelen en consumentengoederen. 

Nu Europa minder afhankelijk wil zijn, is Rotterdam dé plek om nieuwe, veilige toeleveringsketens verder op te zetten. De haven transformeert versneld naar de centrale waterstofhub van Europa, zodat de Europese industrie kan blijven draaien zonder of in ieder geval minder afhankelijk is van buitenlands gas. Wanneer het Rotterdam lukt om de ‘zware’ industrie nog verder te verduurzamen via projecten zoals CO2-opslag en biobrandstoffen dan levert dat tevens een blauwdruk op voor de rest van Europa. Rotterdam bewijst immers dat ‘zware’ chemie en klimaatneutraliteit samen kunnen gaan, zo heb ik geleerd. 

De haven en maritieme (maak) industrie genereert direct en indirect miljarden aan toegevoegde waarde voor het Nederlandse c.q. Europese BBP en handhaaft daarmee mede de mondiale concurrentiepositie van Europa ten opzichte van economische grootmachten. 

Spierballentaal wellicht, maar sowieso illustreert het het belang van onze industrie. 

Het belang van trots zijn, het koesteren om zo vooral versneld verder te werken en daar hoort uiteraard ook het oplossen van de niet onbekende uitdagingen bij. Niet kletsen maar poetsen is toch het devies, laten we dat dan ook vooral doen!