Vorige maand heb ik voor wat betreft havenzaken een klein beetje onder een steen geleefd. Nu mijn meewerkstage bouwlogistiek en minor supply chain management voor aannemers er weer opzit, en de verbouwing (en verhuizing) thuis geslaagd is, was het tijd om weer bij te lezen, te kijken en te luisteren.

Door Onno de Jong

Interessant was een interview van drie kwartier dat een van de redacteuren van collega-medium Nieuwsblad Transport had met Allard Castelein. Nu de gezondheidscrisis van het coronavirus voorlopig in ieder geval onder controle lijkt te zijn, is het tijd om de balans voor de korte termijn op te maken. In mijn vorige column vertelde ik u al over de verwachte effecten op de goederenoverslag in Rotterdam en naastgelegen havens. De schattingen lijken redelijk overeen te komen met wat er in de eerste twee kwartalen daadwerkelijk gebeurde. Het eerste kwartaal kende een min van negen procent en de verwachtingen voor het tweede kwartaal gaan uit van een mogelijke min van dertig procent. Over heel 2020 is de verwachting ook slecht met een score ergens tussen de 10 en 20 procent minder volume dan vorig jaar. 

Een terechte vraag ging dan ook over de snelheid van herstel. En dat raakt dan weer aan de meer fundamentele uitdagingen waar het havenindustrieel cluster mee te maken heeft. De aloude stikstofdiscussie blijft een uitdaging bij het realiseren van de infrastructuur voor de vergroening van het havencomplex. Projecten waar het milieu baat bij heeft, mogen niet gerealiseerd worden omdat er geen stikstofruimte is. Wij zien hetzelfde overigens ook gebeuren bij terminalprojecten; modal shift wordt beperkt vanwege de stikstofproblematiek. Nogal krom als je het mij vraagt.

De andere uitdaging, beroepsmatig sowieso een interessante, blijft de betaalbaarheid van de vergroening van de hele industrie. Vijf miljard euro voor de komende ronde van de SDE++ regeling klinkt als een flinke pot, maar wanneer je kijkt wat er allemaal uit gefinancierd kan worden, zal het geld snel verdeeld zijn. Concrete bedragen zijn altijd lastig boven tafel te krijgen in dit soort discussies, maar goedkoop zal een electrolyser niet zijn. 

Vanuit Brusselse hoek is er misschien wel wat te verwachten. We mogen immers niet terug naar de economie van de jaren ’50 en Eurocommissaris annex ‘klimaatpaus’ Timmermans wil de Europese begroting inzetten voor crisisherstel en verduurzaming van de Europese economie. Benieuwd of de Rotterdamse plannen en de Brusselse ambities elkaar in een concrete businesscase kunnen vinden.

Leuke vraag om ondertussen over te filosoferen is of we het begrip peak oil, dus het moment waarop de olieproductie op zijn hoogst is om daarna af te nemen, ook op de havens kunnen toepassen. Gaan we in een post-coronawereld inderdaad meer dichter bij huis produceren, vaker vanuit huis werken en minder in het vliegtuig stappen? Eens kijken of daar een voorspelling op los te laten valt.