Er zijn volgens recent wetenschappelijk onderzoek zeven- à achtduizend zeehonden in het Nederlandse deel van het Waddengebied. Dat is zoveel als het natuurlijk evenwicht in dit prachtige werelderfgoed kan hebben. De soort wordt dus niet langer met uitsterven bedreigd en de zeehondencrèche is zijn oorspronkelijke functie ‘red de zeehond’ kwijt. Ik ga daarom meer uit sensatielust mee om vier zeehonden vrij te laten van de Zeehondencrèche Pieterburen.

Harm Post

Truus, Teun, Debby en mijn Khaleesi worden in houten kisten de RIB (Rigid Inflatable Boat, een rubber speedboat met stalen kiel) op getild in de haven van Lauwersoog. In drie maanden zijn de doodzieke phoca vitulina, ofwel gewone zeehonden, verlost van de ziekmakende, hen uitmergelende, longworm. Nu gaan we ze vrijlaten in het water dat alle continenten raakt.

Nieuwsgierig kijken tientallen zeehondenkoppen boven het water uit bij de zandplaat waar het moederschip aanlegt. Als blijkt dat we de laatste tien meter door het water moeten waden, trek ik zonder gêne mijn tenue de ville uit. Terwijl de camera’s klikken, klauter ik in mijn diepzeeblauwe onderbroek merk ‘Leo’ met mijn grote blote witte poten de zandbank op.

Ik gooi mijn kop in de wind en loop weg van de groep, de zandbank op om even weg te dromen in deze anti-ADHD-omgeving. Laat het theater van de verplichtingen voor eventjes achter me. Prachtig is het op het machtige Wad. Het is zo stil dat je alleen het water en je eigen bloed hoort stromen. Dit is dus de schoonheid van het Wad. Net als ik me afvraag of ik niet te druk ben voor deze rust op deze plek van kalmte en eenzaamheid, brengt de grommende motor van de RIB mij terug in de realiteit. Een uren durend turen wordt voorkomen.

We klimmen op de vier kisten om de zeehonden vrij te laten. Voel me een SCO, een Seal Conservation Officer. Je laat een dier vrij dat niets met je heeft, denk je. Als ik de schuif heb opengetrokken, blijft Khaleesi na twee meter in zijn herwonnen vrijheid steken. Zijn twee grote bruine ogen staren me aan. Mijn kritische houding draait om in vertedering. Ik weet opeens waarom hij naar me kijkt. Een havendirecteur in onderbroek, maar met zijn stropdas nog om, zie je niet elke dag. Ik barst in lachen uit.

De vier vrijgelatenen zwemmen heen en weer voor de zandbank. Olijke koppen boven het Wad lijken ons te bekijken in plaats van wij hen. Ze maken geen aanstalten zich bij hun soortgenoten te voegen. Volgens de biologen van Pieterburen komt dat omdat zeehonden individuen zijn binnen een kolonie. Of moeten ze onthechten? Zijn ze tijdens die drie maanden herstel in Pieterburen al volledig gedomesticeerd?

Het ware verstandig dat de Zeehondencrèche zich niet alleen bezighoudt met het redden van zeehonden. Maar met educatie en wetenschappelijk onderzoek een steviger fundament onder hun prachtige werk legt. Zodat de strijdbijl met Imares begraven kan worden en beide instituties gezamenlijk kunnen werken aan het bewustzijn van ons mensen van de schoonheid van het Wad bij dag en nacht. Het lijkt me dat dit alleen lukt zonder actievoerster Lenie. En met een zeehondeneducatiecentrum in een prachtig nieuw gebouw. Liefst met een hotel erbij en gelegen aan zee. Ik weet wel een plek.

 Door Harm Post, directeur Groningen Seaports