Eind februari maakte Glencore bekend de winning van steenkolen in haar eigen mijnen te maximeren op het huidige niveau. Dit terwijl de ceo eind vorig jaar nog meedeelde dat kolen de meest lucratieve bedrijfstak geworden was. Als reden werd ‘het klimaat en het akkoord van Parijs’ opgegeven, met als onderliggende reden mogelijkerwijs druk van investeerders, bang om met stranded assets opgezadeld te zitten.

Door Onno de Jong

In een van de commentaren op bovenstaand nieuws las ik nog een veel interessantere verklaring voor de actie van Glencore. Als er veel vraag is naar je product, en je beperkt het aanbod, dan zou dat logischerwijs van invloed moeten zijn op de prijs die je voor het product kan vragen. En daar bovenop komt dan ook nog eens een imagobonus. Win-win en rationeel-emotioneel als je het mij vraagt.

In dezelfde categorie emotie en ratio zitten de nauw verweven dossiers KLM en Schiphol. Schiphol op slot heeft negatieve gevolgen voor KLM en een Schiphol zonder KLM stelt weinig voor, het is een en-en-dossier, niet of-of. Ik word trouwens wel heel vrolijk van de Schiphol op Zee-discussie. Het ministerie heeft al een (letterlijke) scan gemaakt van de jaren ’90-studies naar het thema. Ook belandde er al een uitnodiging voor een congres over Schiphol in Zee (Flyport, Seaport) in de mailbox: “Een ambitieus plan, waarvan de realisatie dichterbij is dan ooit!”. Misschien is dan ook wel aardig om vanaf Flyport een hyperloopnetwerk aan te leggen. Aan de sprekers op het congres te zien hebben de baggeraars en bouwers er in ieder geval wel zin in.

De beoogde grootgebruiker KLM kan in ieder geval weer vier jaar door met haar ceo. Ook daar een flinke dosis emotie, en een steunbetuiging ontvangen van driekwart van je personeel is natuurlijk indrukwekkend. Pieter Elbers als bewaker van het KLM-belang in Parijs. Nu KLM jaar op jaar Air France voorbijstreeft als het gaat om rentabiliteit wordt ook het (gedwongen) huwelijk uit 2003 weer ter discussie gesteld. Was dat wel een gelukkige keuze?

Anders was KLM opgeslokt door Lufthansa en was de eigen identiteit verloren gegaan, is het veelgehoorde verhaal. Maar wat is dan die eigen identiteit? Lufthansa is daar een interessant voorbeeld van. Men is ook eigenaar van Swiss en Austrian Airlines. Wie vliegt met deze maatschappijen zit in een vliegtuig in de kleuren van de maatschappij en de stewardessen hebben onderscheidende uniformen aan. Maakt het de gemiddelde passagier uit dat de vloot in een pool onderhouden wordt en een hoop beslissingen gecentraliseerd in Frankfurt genomen worden? Is, knuppel in het hoenderhok, vliegen niet net als scheepvaart een commodity? Rationeel is het dat misschien wel, maar net als destijds met Nedlloyd blijft er een flink stuk emotie over.