Bijna moesten we op het laatste moment uitwijken naar een andere locatie voor onze nieuwjaarsontvangst. Waterschap, aannemer en gemeente schuiven verantwoordelijkheid en risico’s voortdurend door. De gemeente wil graag zijn kustplannen ‘Marconi’ en ‘Nieuwe Dijken’ laten zien. Maar we moeten zelf maar het waterschap zien over te halen.

Door Harm Post, directeur Groningen Seaports

Die op zijn beurt zegt dat de dijk tot aan oplevering van de aannemer is en we het maar met hem moeten regelen. Als we dat vlotjes doen, krijgen we toch een nijdige mail van het waterschap dat dit allemaal zo maar niet kan en ze van niets weten, laat staan een verklaring van ‘geen bezwaar’ kunnen geven. Alleen mijn levensmotto ‘Nil Volentibus Arduum’, zorgt er voor dat we doorgaan om te bewijzen dat ‘niets moeilijk is voor hen die willen’. En dus is met containers, legertenten en veel open vuren een Oerol-achtig zanddorp gebouwd op de kop van het dijkwijf, waar je alleen kunt komen via een imponerende trap van 136 treden recht tegen de enorme dijk op. Led Zeppelins ‘Stairway to Heaven’, de muziek van mijn generatie, helpt deze beproeving te volbrengen.

Klimmend op de diepzeeblauwe container van NYK Logistics, die mijn spreekgestoelte is vandaag, lijkt de net aangelegde zeedijk op nieuwe deltahoogte een wulpse, uitdagend liggende Rubensvrouw. ‘Tussen haar benen schijnt de zon’, verzuchtte ooit een dichter. Die zon is inmiddels onder en vervangen door een felle schijnwerper die mij, de man die voor het laatst als Mr. Seaports de nieuwjaarsrede uitspreekt, aanlicht en verblindt. Alleen door over de hoofden van onze zeshonderd gasten heen te kijken, zie ik wat. Ik zie de zee. Mijn speech gaat over haveneconomie natuurlijk. Maar ook over hoe havenondernemers kunnen helpen de samenhang te bevorderen in onze samenleving. Door mee te doen aan de Noord-Groningse Uitdaging. En zeven oude rioolpijpen, een oude werkbank en een bakfiets te regelen voor speeltuinverenigingen en dorpshuizen. Door mekaar belangeloos een beetje te helpen dus.

Verpakt in mijn speech had ik willen aankondigen per 1 oktober 2017 te stoppen als directeur van Groningen Seaports. Dat mislukt. Bouke Nielsen, economiejournalist bij het Dagblad van het Noorden, publiceert mijn vertrek op de ochtend voor de nieuwjaarsreceptie. Compliment. Goed journalistiek werk. Hij schrijft met ‘lol over’ en ‘lof voor’ mij de opening op de voorpagina en een dubbele pagina verderop in de krant. Met als gevolg dat mijn e-mail- en WhatsApp- boxen ontploffen. ‘Ik hoop nu niet dat ze blijven zitten met Post traumatische stress bij @GroningerHavens’, tweet Gerard de Boer van reclamebureau Initio. En Kees van Twist, voormalig directeur van het Groninger Museum, laat vanaf Ibiza weten dat ‘mijn enthousiasme en betrokkenheid voor hem altijd een voorbeeld is geweest om nooit op te geven maar onverdroten door te gaan’. Vriend Edward Gerner laat vanuit Fuengirola aan de Spaanse Costa del Sol weten dat ‘de obers van restaurant El Rio verbijsterd zijn’. Leuk is de reactie van een paar Google-mensen. Onder de kop ‘Oh nee!’ zit een clipje waarbij een mensenmenigte vertwijfeld naar zijn hoofd grijpt als ze het nieuws horen. Een enkeling blijkt mij slecht te kennen: “Ga je nu lekker uitrusten?” Anderen beter: “Gelukkig blijf je volop actief. Geraniums zijn ook niet tegen je bestand.” Vriend Willem Grezel raakt mijn hart door zijn lieve mail af te ronden met de wens: “Moge het belangrijkste commissariaat dat je gaat aanvaarden dat van vriendschap zijn.”

Daar boven op die container, met zicht op zee, schiet opeens het begin van het nieuwe volkslied dat de vertrekkend Dichter des Vaderlands Anne Vegter maakte, mij emotioneel makend in de kop:

Een volk dat rijk werd op het water

Begrijpt wie elders strandt.

Mijn gehoor voelt die emotie en wordt muisstil. Leg uit dat ik mijn vertrek graag direct aan hen allen had willen melden, maar dat het door goed werk van Bouke Nielsen is uitgelekt. “Maar ik zie geen spandoeken ‘POST MOET BLIJVEN’”, betoog ik, “dus is het een goed besluit”. Na het uitroepen van de kreet ‘2017, we gaan beginnen’, voeren we salto mortales en handstandoverslag makend onze acrobatische act uit waarop we onze atletische lijven maanden hebben getraind.

Dit is de laatste column van Harm Post voor Eemsdelta Kringen/Europoort Kringen.