Hoewel wij in een geweldig polderlandschap leven en werken, en de kreet ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ een vaak gehoorde levenshouding is, lijken we ook meer en meer behoefte te krijgen aan erkenning. En dan niet alleen erkenning van klanten, superieuren, aandeelhouders of collega’s, maar we snakken ook naar erkenning van buitenstaanders. Althans, dat is de conclusie die ik trek als ik zie hoe massaal we meedoen aan uitverkiezingen, wedstrijden, prijsvragen en competities. Even door wat vakbladen bladeren levert een enorme lijst aan competities op:

Plant manager of the year, responsible care prijs, scheikunde olympiade,  schip van het jaar, Innovation in ships award, intertraffic innovation award,  junior science olympiade, de prijzen van het Hoogewerfffonds voor procestechnologen van de NVBMB voor biochemici en moleculair biologen, young professional of the year, jong haventalent, maintenance manager of the year, de innovatie top 100, de duurzame top 100, zakenvrouw van het jaar, ik kan deze hele pagina wel volschrijven met prijzen en ranglijsten. En dan beperk ik me nog tot de voor de regio Europoort en de (chemische) industrie relevante uitverkiezingen.

Vaak worden prijzen in het leven geroepen voor zaken die onderbelicht zijn en meer aandacht behoeven. Met een oproep voor kandidaten, oprichten van een jury met zwaargewichten uit de sector en/of de media, een selectieprocedure al dan niet via sociale media, een longlist, een shortlist, promotiefilmpjes, stemmen en de prijsuitreiking kan heel wat publiciteit gegenereerd worden. Zo wordt niet alleen de prijswinnaar in het zonnetje gezet, maar komt er ook veel aandacht voor het onderwerp waarvan men vond dat dat hard nodig was. En met het voorbeeld van de talloze talentenjachten op TV, worden sommige uitverkiezingen inmiddels wel heel erg uitgemolken. En hoe waardevol is een prijs nog als er zoveel prijzen zijn te winnen, is het nog wel bijzonder en uniek, of is het meer een marketing circus geworden waar we met z’n allen aan mee doen? Dienen de wedstrijden nog wel de doelen waar ze oorspronkelijk voor bedoeld zijn? Als je hoog eindigt in de innovatie top 100, betekent het dan ook dat potentiële klanten je weten te vinden, of dat we nu allemaal inzien dat dit bedrijf zo innovatief is dat we ons en masse bekeren tot deze innovatie? Of is het vooral leuk voor de organisatie die de prijs in het leven roept en daar veel publiciteit mee genereert, ook voor zichzelf,  zoals NRC in het voorbeeld van de innovatie top 100. Een hand van de minister, die ook weer eens zijn innovatieve gezicht kan laten zien, en een kort artikeltje in de krant, zonder vermelding van contactgegevens, is waar je het mee kan doen als deelnemend bedrijf.

Ik vind het allemaal wat overdreven worden, ik stel voor om een prijs uit te loven voor diegene die het aandurft om te stoppen met een uitverkiezing en die een prijs níet meer uitreikt!