Opwarming van de aarde zou tot twee graden beperkt moeten blijven om grote natuurrampen te voorkomen. Maar als we met zijn allen zo door blijven gaan met produceren, transporteren en consumeren zal de opwarming van de aarde tot zes graden op kunnen lopen, veel meer dan goed is voor onze aarde. Er moet dus wat gebeuren aan de uitstoot van CO2 en er wordt dan ook al lang gekeken naar verschillende mogelijkheden om die uitstoot te beperken. De kortste route is natuurlijk energie-efficiency waarmee direct CO2-uitstoot wordt verminderd, of gebruikmaken van alternatieve energiebronnen waardoor er überhaupt geen CO2 vrijkomt tijdens de energieproductie. Maar zolang dat onvoldoende is en er toch CO2 uitgestoten wordt, kunnen we ook onze toevlucht nemen tot end-of-pipe oplossingen en de CO2 die uit de schoorstenen komt, afvangen. Een tijdelijke oplossing, voordat we zover zijn dat we helemaal geen CO2 meer produceren. Eén van de afnemers van het in Rotterdam afgevangen CO2 is op dit moment het Westlandse kassengebied. Er loopt een leiding van de Rotterdamse haven naar het Westland, de telers hoeven dan de CO2 niet meer apart te produceren, maar nemen het af uit de leiding. Niet een échte oplossing, want de planten nemen maar een klein deel van het CO2 op en de rest komt uiteindelijk toch weer in de atmosfeer terecht. Maar we bereiken hiermee in ieder geval dat er niet nog extra CO2 wordt geproduceerd. Een andere veel gehoorde oplossing is CCS, Carbon Capture and Storage. Het afgevangen CO2 wordt opgeslagen in een leeg gasveld, of kan nog gebruikt worden voor ‘enhanced oil recovery’; door CO2 te injecteren in een bijna leeg olieveld, wordt de nog aanwezige olie er als het ware uit geperst door het CO2. Maar tegen CCS bestaan ook een hoop bezwaren, vooral in Barendrecht.

Ondertussen heeft de wetenschap niet stil gezeten, er kan namelijk veel meer met CO2 dan wij nu denken. Op universiteiten en kennisinstellingen zoals TNO wordt al jaren druk gewerkt aan het nuttig gebruik van CO2, ook wel CCU genoemd, Carbon Capture and Utilisation. Je kunt van CO2 namelijk ook chemicaliën maken, nieuwe plastics en brandstoffen.

En niet alleen op universiteiten wordt hieraan gewerkt, ook bij verschillende bedrijven loopt vergevorderd toegepast onderzoek en er wordt zelfs al op bescheiden schaal geproduceerd in pilot plants. Een extra doel is om deze nieuwe CO2-producten beter te maken dan de huidige uit olie geproduceerde producten. Met betere eigenschappen, maar net zo goed te verwerken in de huidige installaties van bijvoorbeeld de kunststofverwerkende industrie. Dat klinkt allemaal heel veelbelovend, maar voor zover mij bekend vinden al deze ontwikkelingen plaats buiten Nederland, in landen als de Verenigde Staten, Duitsland en IJsland. TNO heeft onlangs tijdens een conferentie bij Plant One aan de Rotterdamse industrie laten zien wat de stand van zaken is op het vlak van CCU en ik hoop dat daarmee wat partijen wakker geschud zijn, zodat wij ook hier in de Europoort werk kunnen gaan maken van het nuttig gebruik van CO2!