Aan alle goede dingen komt een eind. Zo ook aan ruim vijf jaar columns schrijven voor Europoort Kringen. Na vele tientallen columns, je levert immers twaalf keer per jaar een bijdrage, merkte ik bij mezelf dat de frisse ideeën voor columns langzaam op aan het raken zijn. 

Door Onno de Jong

Voor deze afsluitende column heb ik eens zitten denken hoe de haven tijdens die tientallen columns wel of niet veranderd is. Een opvallende zaak is dat geen enkele van de (grote) raffinaderijen in Rotterdam gesloten is in die tijd. Wordt Rotterdam inderdaad de last man standing? 

Sommige onderwerpen lijken wat meer op de achtergrond verdwenen te zijn in de afgelopen jaren. Andere onderwerpen kwamen ineens weer terug op de radar, zij het niet altijd zoals eerder voorzien. 

Een goed voorbeeld is LNG. LNG werd een goede vijf jaar geleden echt gezien als de transitiebrandstof waar grootschalig op ingezet diende te worden voor (zwaar) wegverkeer, binnenvaart en scheepvaart. Met LNG zou Europa ook nog eens minder afhankelijk worden van Russisch gas. Nu vijf jaar later is in ieder geval voor het wegverkeer de doorbraak van LNG nog steeds niet gekomen. Vorige maand maakte tankpasaanbieder DKV bekend dat er wel 100 LNG-tankstations in heel Europa op haar netwerk aangesloten zijn. Op een totaal van 60.000 tankstations waar met de bekende tankpas getankt is dat dus een beperkt aantal. Voor het zware vrachtverkeer lijkt inmiddels vooral ingezet te worden op ofwel elektrificatie ofwel waterstof. 

In de binnenvaart lijkt LNG al een grotere rol te gaan spelen. Hoewel de early adaptors door de structureel lagere olieprijzen weinig (financieel) plezier hebben gehad van hun keuze voor LNG lijkt er met de recente bestelling van veertig binnenvaarttankers op LNG ,die op charterbasis voor Shell gaan varen, duidelijk momentum te komen voor LNG in de binnenvaart. Ook in de zeevaart lijkt er geloof in LNG. De breed uitgemeten aankomst van de Jacques Saade, het nieuwe op LNG varende vlaggenschip van CGA-CGM is hier een goed voorbeeld van.

Een spannend onderwerp dat ik wel blijf volgen, maar waarover mijn gedachten vermoedelijk niet meer in dit tijdschrift zullen verschijnen, is Porthos. Hoewel voorganger ROAD in 2017 sneuvelde (en daar heb ik ongetwijfeld destijds in een column aandacht aan besteed) lijkt het er nu toch van te gaan komen. Deelnemende partijen, waaronder Shell en Exxon, gaven midden november aan te verwachten met forse subsidieaanvragen te komen binnen de SDE-regeling voor vergroening van het energiesysteem. 

Of de groenewaterstofrevolutie snel van de grond gaat komen blijft eveneens spannend. Net zo goed als de vraag of het energie-eiland op de Noordzee er gaat komen en welke rol de Rotterdamse haven in de windenergie gaat spelen. Maar daarop mag een volgende columnist zijn of haar licht laten schijnen. Voor u allen een welgemeend dank voor het lezen, een hopelijk tot ziens en bovenal heel fijne feestdagen!