Welkom bij Europoort Kringen

Member Login
Lost your password?

Column Karin Husmann – De stoompijp komt

Eindelijk zijn de handtekeningen gezet! De stoompijp komt er! Na twaalf jaar praten is het eindelijk zo ver dat de eerste twee partijen worden aangesloten op de stoompijp.

 

Stoompijp, in Rotterdam inmiddels een begrip, is een netwerk van buizen om stoom op aan te bieden en van af te nemen. Bedrijven die stoom produceren, leveren het aan de stoompijp, en bedrijven die zelf stoom nodig hebben, en dit tot voor kort zelf produceerden, zijn de afnemers. Een kinderlijk eenvoudig principe dat voor heel veel ‘utilities’ zo ook werkt, maar voordat we een stoompijp hebben, moest er heel wat water door de Maas.

 

Grootste voordeel is vooral een enorme verlaging van energieverbruik door deelnemende bedrijven en daarmee een vermindering van de CO2-uitstoot. De start wordt nu gemaakt door AVR en Emerald Kalama Chemicals. De eerste maakt de stoom die Emerald afneemt. Netbeheerder Stedin beheert het netwerk, dat uitgebreid moet worden met meer kilometers en meer fabrieken, want dit is nog slechts een begin.

 

Waarom was dit begin zo heel moeizaam?

Waarom vinden we het zo moeilijk om met elkaar samen te werken op een basis die anders lijkt dan de traditionele leverancier-afnemer relatie? Waarom hebben we geen moeite met afhankelijkheid bij de inkoop van grondstoffen? Daar beperken we onze voorraden en laten de grondstoffen aanvoeren via pijpleidingen. Zodat we ook een behoorlijk afhankelijke positie creëren van onze toeleveranciers. Toch lijken we daar minder moeite mee te hebben. Waarom is de afhankelijkheid in het geval van stoom dan zo lastig? Waarom lijken de risico’s groter?

 

Is dat omdat we in dit geval niet alleen afhankelijk zijn van een ‘productie’ die specifiek voor ons gemaakt wordt, waar weliswaar ook iets fout kan gaan, maar omdat we aan andermans regulier productieproces hangen, waar stoom tot nu toe een lastig bijproduct of zelfs afval is? Misschien wordt de levering van een bijproduct als minder betrouwbaar beschouwd, ook als de gestage toevoer ervan gegarandeerd is.

 

Voor de afnemer heeft zijn afvalproduct opeens waarde, maar misschien vertrouwen we er onvoldoende op dat de toeleverende partij die waarde er ook aan hecht. We vragen ons af: is het wel genoeg ‘core’-business voor de andere partij?

Natuurlijk zijn de afspraken in contracten vastgelegd, maar het voelt toch anders dan wanneer er een inkoopcontract ligt voor een product waar de leverancier zijn ziel en zaligheid, of op zijn minst zijn top management-focus op heeft.

Aan de andere kant groeit het besef dat het ook gewoon zonde is om al die energie verloren te laten gaan, naast het gegeven dat de Rotterdamse industrie als geen andere in staat zou moeten zijn om op dit gebied samen te werken. Een unieke positie waarin we met zijn allen fysiek zo ontzettend dicht bij elkaar zitten. Als het ons niet lukt om onze reststromen te benutten dan zou het nergens moeten lukken.

Uit die impasse lijken we nu een beetje te komen met deze start van de stoompijp, laat dat het begin zijn van veel meer uitwisselling van restproducten, restwarmte en restenergie.

 

 



Deze editie